Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Ο Άγιος Αντώνιος απέναντι από το Ανιτσαίο.


   Στην  Ανατολική άκρη της Αίγινας συναντάμε τον Άγιο Αντώνιο. Ένα ερημικό εκκλησάκι πάνω στο βουνό. Το τοπίο συμπληρώνεται και από  το γνωστο παρατηρητήριο που έκτισαν οι Γερμανοί στην περιοχή τα χρόνια  της Κατοχής.
  Λίγοι Αιγινήτες έχουν ανέβει στο ύψωμα του Αγίου Αντωνίου, ανατολικά του οικισμού του Ανιτσαίου. Στρίβοντας αριστερά από την εκκλησία του Ανιτσαίου και ακολουθώντας το στενό δρόμο φτάνεις σε ένα ξέφωτο με τρεις ερειπωμένους ανεμόμυλους. Συνεχίζοντας αντικρύζεις απέναντι το ύψωμα του Αγίου Αντωνίου. Η ανάβαση σε αυτό αποτελεί μια απόλαυση που λίγα σημεία της Αίγινας προσφέρουν.  Πίσω σου ο όγκος του νησιού και μπροστά σου ένα βουναλάκι που λες ότι είναι ξεκομμένο από το υπόλοιπο νησί. Η απεραντωσύνη της θάλασσας προς το Αιγαίο σε καθηλώνει.

   Το όνομα της περιοχής οφείλεται στο ομώνυμο εκκλησάκι το οποίο είναι κτισμένο στη βορειοδυτική πλευρά  του βουνού και πλαισιώνεται από ένα μικρό κελί. Το βουνό αυτό αν και δεν έχει το ύψος του Όρους της Αίγινας, ξεχωρίζει για την επιβλητική του παρουσία.
 
 Είναι υψηλότερο από τα αντικρυνά υψώματα και κατά κάποιο τρόπο αποκομμένο από αυτά. Η δυτική του πλευρά που κοιτά προς την Αίγινα έχει πολλές αναβαθμίδες και κάποια μικρά αλωνάκια. Ένδειξη ότι εκεί καλλιεργούσαν παλαιότερα οι κάτοικοι των γύρω οικισμών.
   Στην κορυφή του βουνού οι Γερμανοί το 1940 κατασκεύασαν ένα μικρό παρατηρητήριο για να μπορούν να ελέγχουν την  κίνηση των πλοίων στον Ανατολικό Σαρωνικό  και κατόπιν να διοχετεύουν τις πληροφορίες τους στα οχυρά της Πέρδικας και του Τούρλου. Το Παρατηρητήριο αυτό λειτουργούσε μαζί με τα άλλα δύο στην κορυφή του νησιού της Μονής και της Κυψέλης. 
 
   Οι εγκαταστάσεις  του είναι μικρές. Καταλαμβάνει μικρή έκταση. Αποτελείται από το κύριο κτίριο, από το οποίο παρακολουθούσε ο στρατιώτης την κίνηση της θάλασσας και από μικρότερα βοηθητικά κτίσματα στα οποία διέμενε φρουρά 5 - 10 ατόμων. Το παρατηρητήριο διέθετε ελαφρύ οπλισμό. Η τροφοδοσία του γινόταν από τη στεριά. Μεγάλη εντύπωση προκαλεί η δεξαμενή νερού από τσιμέντο που διατηρείται μέχρι σήμερα, καθώς και η κατασκευή ολόκληρου του συγκροτήματος που αν και πέρασαν τόσα χρόνια, πολλά τμήματα του έχουν αντέξει στο χρόνο.
   Τελευταία φορά που ανέβηκαν στρατιώτες στο παρατηρητήριο αυτό - σύμφωνα με μαρτυρίες - ήταν το 1953 για να ελέγξουν την περιοχή.
    Οι πληροφορίες προέρχονται από την εργασία της Περιβαλλοντικής Ομάδας του 2ου Γυμνασίου  της σχολικής χρονιάς 2000 - 01 με τίτλο: " Τα Ναυτικά Οχυρά και Παρατηρητήρια της Αίγινας"
 
  Οι  φωτογραφίες προέρχονται από το διαδίκτυο. Σχετικά  στο site panoramio

Εκκλησάκια του Αγίου Αντωνίου στην Αίγινα.

Ψηλά στον Ασώματο στην άκρη της Κυψέλης
Μεγάλης τιμής και ευλάβειας απολαμβάνει ο Άγιος Αντώνιος στην Αίγινα και αυτό μαρτυρείται από τα πολλά εκκλησάκια  που είναι αφιερωμένα στη μνήμη του. Δεν είναι  μόνο  το γνωστό εκκλησάκι που  βρίσκεται στην κυριολεξία στην άκρη της Αίγινας ανατολικά από το Ανιτσαίο και πάνω στο ομώνυμο βουνό. Εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Αντώνιο συναντάμε μέσα  στο χωριό του Μεσαγρού (κάτω) αλλά  και  στις παρυφές  της Κυψέλης και  του Ασωμάτου (επάνω),  αριστερά στο δρόμο  που οδηγεί στον Άγιο Νεκτάριο στην περιοχή του Προφήτη Ηλία. Και στις δύο περιπτώσεις  έχουμε να κάνουμε με δύο χαρακτηριστικά δείγματα νησιώτικης αρχιτεκτονικής, δύο μονόχωρους θολωτούς ναούς οι οποίοι αν κρίνουμε από τις φωτογραφίες απολαμβάνουν  της φροντίδας και της περιποίησης  τωνενοριτλων και γειτόνων τους.
     Στο Μεσαγρό.
     Οι φωτογραφίες προέρχονται από την εργασία  των μαθητριών  Κουνάδη Βίκυς και Γκίκα Κωσταντίνας   του 2ου Γυμνασίου με θέμα  τα ξωκκλήσια  της Αίγινας (καταγραφή και φωτογράφιση)

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Κοπή βασιλόπιτας στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

  Η σχολική κοινότητα  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας τηρώντας το πατροπαράδοτο έθιμο της βασιλόπιτας, έκοψε σήμερα Δευτέρα 16 Ιανουαρίου την βασιλόπιτα παρουσία του Δημάρχου Αίγινας κ. Δημήτρη Μούρτζη και του προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων κ. Νίκου Μαρίνου.
   Μια μικρή ανάπαυλα από το επτάωρο μάθημα, ένα χαρούμενο και γλυκό στιγμιότυπο κατά το οποίο αντηλλάγησαν ευχές, σκέψεις και προβλημματισμοί για  την αξία  του χρόνου και την αξιοποίησή του για  το προσωπικό και κοινό καλό.
  Ο εφημέριος της ενορίας π. Νεκτάριος Κουκούλης ευλόγησε, έκοψε την βασιλόπιτα  και ευχήθηκε στους μαθητές για μια καρποφόρα χρονιά, κατόπιν ο Δήμαρχος κ. Δ. Μούρτζης στο χαιρετισμό του τόνισε  την αξία  της συλλογικότητας για να μπορέσουμε όλοι να πάμε μπροστά, ενώ ο πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων κ. Ν. Μαρίνος τόνισε την αξία  του λεπτού και την αξιοποίηση του καθημερινά από όλους μας.

  Τα  φλουριά ήταν επτά και οι τυχεροί ήταν ο κ. Νίκος Μαρίνος και οι μαθητές:
  Μοίρα Αντωνία, Μαρίνη Μαρίνα, Μπήτρου Αθηνά, Μαρίνος Χάρης, Χαλδαίος Παύλος και Τσελάι Ερβεχέ.




Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Ρεσιτάλ Ντόρας Μπακοπούλου στο Μέγαρο Μουσικής

   Η πιανίστα Ντόρα Μπακοπούλου επιστρέφει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σήμερα  Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2017, στις 8:30 το βράδυ, με ένα πρόγραμμα , στο οποίο ο λυρισμός της ρωσικής ψυχής συναντά τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία, μέσα από έργα Τσαϊκόφσκι, Ραχμάνινοφ, Σκριάμπιν, Γυφτάκη, Κουρουπού και Κουμεντάκη.
     Τη φετινή σεζόν, δύο δημοφιλείς ενότητες εκδηλώσεων, το Πιανόραμα και ο Κύκλος Από τη Ρωσία με αγάπη, συναντώνται στην Αίθουσα Δημήτρης Μητρόπουλος , με την ιδιαίτερη ακουστική της που αγκαλιάζει κοινό και ερμηνευτή. Αγαπημένοι έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες προτείνουν στους ακροατές ξεχωριστές βραδιές με λιγότερο ή περισσότερο γνωστές σελίδες της μουσικής δωματίου και του ρεπερτορίου για πιάνο.

   Ρώσοι ρομαντικοί και σύγχρονοι έλληνες συνθέτες υπογράφουν τις πιανιστικές μινιατούρες που επέλεξε η Ντόρα Μπακοπούλου για το ρεσιάλ της με τίτλο Από την Ελλάδα για τη Ρωσία με αγάπη, το οποίο θα αρχίσει με αποσπάσματα από τις Εποχές έργο 37b για σόλο πιάνο του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι (1840-1893) και θα συνεχιστεί με το M’ αρέσει όταν σωπαίνεις [Me gustas cuando caillas] του Στάθη Γυφτάκη (γενν. 1967) που φέρει τον υπότιτλο ποίημα ΧV για σόλο πιάνο του Πάμπλο Νερούδα και γράφτηκε το 2010.
  Ακολουθούν τρία κομμάτια από το έργο Μεσόγειος Έρημος του Γιώργου Κουμεντάκη (γενν. 1959) και επίσης τρεις συνθέσεις του Γιώργου Κουρουπού (γενν. 1942) από το νέο έργο του με τίτλο Τρεις φορές η αγάπη (2016).
   Όλο το δεύτερο μέρος της βραδιάς είναι αφιερωμένο σε ρώσους μουσουργούς, με τον Τσαϊκόφσκι να έχει και πάλι τον πρώτο λόγο. Θα ακουστούν μικρά κομψοτεχνήματα του ρωσικού Ρομαντισμού από τις συλλογές του 6 κομμάτια, έργο 16, 18 κομμάτια, έργο 72 και 6 κομμάτια, έργο 19 καθώς και η Ρομάντσα σε φα ελάσσονα, έργο 5. Σειρά έχει στη συνέχεια ο Αλεξάντρ Σκριάμπιν (1872-1915), κορυφαίος εκπρόσωπος του ρωσικού Μοντερνισμού, με το «ποίημα για πιάνο» Προς τη φλόγα [Vers la flamme]. O επίλογος της βραδιάς ανήκει στον Σεργκέι Ραχμάνινοφ (1873-1943), έναν από τους μεγαλύτερους βιρτουόζους πιανίστες και συνθέτες του 20ού αιώνα, από την εργογραφία του οποίου η Ντόρα Μπακοπούλου επέλεξε να ερμηνεύσει μελωδίες σύντομης διάρκειας από τις συλλογές Études tableaux, έργο 33 και 39.
Πηγή: culture now.gr

Ο παγωμένος Πατριάρχης

  Η  εικόνα του Πατριάχρη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου να κυκλοφορεί στους χιονισμένους δρόμους της Πόλης, έχοντας στην κυριολεξία παγώσει, έκαναν αίσθηση με την κυκλοφορία τους στο διαδίκτυο. Ο Πατριάρχης μαζί με  ιερείς του Πατριαρχείου περπάτησε  στη χιονισμένη Κωνταντινούπολη αψηφώντας το βαρύ κρύο. Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
  Η  μεγάλη του αγάπη για το περιβάλλον δεν μπορούσε να μείνει ασυγκίνητη μπροστά σε αυτό το μοναδικό θέαμα και δώρο της φύσης. Άλλωστε είναι γνωστές οι ενέργειες, οι δράσεις, οι πρωτοβουλίες και η ολοκληρωτική του αφοσίωση σε ότι έχει σχέση με το περιβάλλον.  

Πηγή εικόνων: Amen.gr

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Του Γενάρη το φεγγάρι λάμπει σαν μαργαριτάρι.

    Φεγγαρόλουστες  βραδιές  μας χαρίζει ο Ιανουάριος μετά  τα τρομερά χιόνια του. Το φεγγάρι  αυτές τις νύχτες προσπαθεί να γλυκάνει  τις ψυχές μας και να ζεστάνει  τη διάθεσή μας μετά  την κρύα καλημέρα  του πρώτου μήνα  του 2017. Το φεγγάρι ολόγιομο  και φωτερό ξενυχτά πάνω από τις στέγες και τα προσκεφάλια μας.
    Και η λαϊκή παράδοση που από  το κόσκινο της  δεν γλυτώνει  τίποτα, ήρθε  να το τραγουδήσει με όμορφες παροιμίες όπως:

Του Γενάρη το φεγγάρι, παρά ώρα μέρα μοιάζει
 ή την ημέρα σιγοντάρει (πλησιάζει). 
-Του Γενάρη το φεγγάρι, μοιάζει σαν μαργαριτάρι.

   Όμως αν η λαϊκή μούσα επαίνεσε  τόσο  το Γεναριάτικο φεγγάρι είναι για  τη μεγάλη διάρκεια που έχουν ακόμα οι νύχτες αυτού του μήνα. Η ημέρα κερδίζει σιγά - σιγά φως και αρχίζει να μεγαλώνει. Έτσι λοιπόν σημειώνει:
-Να ’ταν οι μέρες του Μαγιού οι νύχτες του Γενάρη.
-Αν δεις ήλιο του Άι Βασιλιού, βγες να λιαστείς.
Σαράντα μέρες θα περάσουνε να τονε ξαναδείς.
-Χαρά στα Γέννα τα στεγνά, τα Φώτα χιονισμένα
και  τη Λαμπρή βροχούμενη, τ'αμπέλια γεμισμένα.

  Οι παροιμίες προέρχονται από το βιβλίο της κ. Λίνας Μπόγρη - Πετρίτου : "Τα λέμε και στην Αίγινα".

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Στον καιρό της πίτας



  Αισίως μπήκαμε και φέτος στον καιρό της πίτας. Πίτες παντού και από παντού. Είναι όλες καλοδεχούμενες γιατί δουλεύουν με αυτόν τον τρόπο πολλοί επαγγελματίες, ο κόσμος ξανα- βγαίνει από τα σπίτια του, αυξάνονται οι κοινωνικές επαφές όπως και  το βάρος  των συνδαιτημόνων. Η κοπή της βασιλόπιτας είναι ένα πατροπαράδοτο έθιμο  που συνεχίζεται  μέσα στους αιώνες. Ξεκίνησε όμως από μια μεγάλη κοινωνική ανάγκη, κατέληξε  να αποκτήσει την κρούστα και  την αίγλη του παραδοσιακού εθίμου και  τελικά να γίνει  ένας μικρός  θεσμός  που δίνει μια νότα γιορτής ή παράτασης  του εορταστικού κλίματος μέσα στον Ιανουάριο καιτο Φεβρουάριο. Πολλές  φορές  παράλληλα ακόμα και με τις αποκριάτικες εκδηλώσεις κάποιοι φορείς ή σύλλογοι κόβουν πίτες.
   Η πίτα είναι το  άλλοθι ή η δικαιολογία  γαι να υπενθυμίσουμε  και να δηλώσουμε  το παρόν μας.
   Είναι όμως έτσι τα πράγματα;



Βρισκόμαστε στον 4ο αιώνα στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Επίσκοπος της πόλης ο Βασίλειος, γόνος πολύτεκνης οικογένειας, ασκητικός αλλά  ακάματος κοινωνικός εργάτης με αυξημένο το αίσθημα ευθύνης για  τους ανθρώπους του, το ποίμνιό του, τις ψυχές που ο Θεός του εμπιστεύτηκε. Φτώχεια, δυστυχία, πόνος, πείνα, ανέχεια. Και ο Βασίλειος τολμά να κτυπήσει τις πόρτες των πλουσίων, να τους μιλήσει έντονα, με πάθος και να τους αναγκάσει να δώσουν. Και η φωνή του, το κάλεσμά του βρίσκει ανταπόκριση. Μαζεύεται μεγάλος όγκος νομισμάτων και κοσμημάτων που θα πρέπει  τώρα με κάποιο διακριτικό τρόπο να τα μοιράσει στους αναξιοπαθούντες της περιφέρειάς του.


Έτσι λοιπόν σκαρφίζεται έναν έξυπνο τρόπο , ώστε και να μοιραστούν τα πολύτιμα αντικείμενα και να μην θίξει την αξιοπρέπεια κάποιων φτωχών αδελφών. Ζυμώνει μικρά ψωμάκια και μέσα σε αυτά βάζει από ένα κόσμημα ή ένα νόμισμα και τα  αφήνει τη νύχτα έξω από τις πόρτες των ανθρώπων που έχουν ανάγκη. Έτσι και τροφή τους έδωσε αλλά και τρόπο για να ζήσουν τις επόμενες μέρες εξαργυρώνοντας τα κοσμήματα ή τα νομίσματα με τρόφιμα ή ρούχα που είχαν ανάγκη.



Εμείς περιοριζόμαστε μόνο στο εθιμοτυπικό και κοσμικό μέρος  του εθίμου.