Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Στιγμιότυπα από τις πρόβες της Θεατρικής Ομάδας του Μορφ. Συλλόγου "Ι. Καποδίστριας"

  Οι πρόβες από το Θεατρικό τμήμα του Μορφωτικού Συλλόγου Αίγινας "Ι.Καποδίστριας" βρίσκονται πλέον στην τελική ευθεία. Η πολυμελής Θεατρική Ομάδα  θα παρουσιάσει το έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη: "Η γειτονιά των Αγγέλων" στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Αίγινας.
  Με το έργο αυτό που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1963 στη σκηνή του Θεάτρου Κοτοπούλη - Ρέξ, από το θίασο της Τζένης Καρέζη, σε σκηνοθεσία του ίδιου του συγγραφέα και μουσική του Μ. Θεοδωράκη, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης επιστρέφει στα γνώριμα μονοπάτια και τοπία της "Αυλής των θαυμάτων", στους χαρακτήρες αλλά και στα ήθη της μετεμφυλιακής Ελλάδας των δεκαετιών του '50 και '60.
 Η παράσταση υποστηρίζεται από παλαιά και νέα μέλη της Θεατρικής Ομάδας.
 Φωτογραφίες από τις πρώτες πρόβες στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Αίγινας.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία στην Αίγινα


   Εορτάζει σήμερα  το ναΰδριο της Αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας που βρίσκεται στην περιοχή Πλακάκια της Αίγινας.
     Παλαιότερα φαινόταν από το καράβι το βυζαντινό εκκλησάκι της Αγίας Φιλοθέης, όταν το πλοίο «έστριβε» στο φανάρι του Μπούζα. Πραγματικό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα. Ένας μικρός ναΐσκος βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, αποπνέει μια αριστοκρατική καταγωγή και θυμίζει έντονα τους ανάλογους ναούς  της Πλάκας των Αθηνών και του Θησείου.
   Πρόκειται για το ναΰδριο της Οσίας Φιλοθέης Μπενιζέλου η οποία έζησε από το 1522 έως το 1589, όταν οι Τούρκοι την οδήγησαν στο μαρτύριο μετά από μια μεγάλη πνευματική προσφορά και διακονία στην Τουρκοκρατούμενη Αθήνα και τη γύρω περιοχή της Αττικής. Η Εκκλησία ανήκει – σύμφωνα με τον μελετητή της εκκλησιαστικής ιστορίας της Αίγινας, κ. Σ. Δημητρακόπουλο – στην οικογένεια Δραγούμη, στο υπόγειο της οποίας φυλάσσονται τα οστά του μεγάλου πατριώτη και μακεδονομάχου Ίωνα Δραγούμη. Η Εκκλησία είναι κτισμένη σε κτήματα που είχε η Οσία στην Αίγινα. Όπως συμπεραίνεται από την έρευνα του κ. Σ. Δημητρακόπουλου η Οσία Φιλοθέη ήταν σύγχρονη του Αγίου Διονυσίου επισκόπου Αιγίνης και η οικογένειά της απέκτησε δεσμούς με την Αίγινα λόγω της κτηματικής της περιουσίας.
   Σήμερα το πανέμορφο εκκλησάκι παραμένει κλειστό και με κόπο μπορεί κανείς να το εντοπίσει πίσω από  τις παραθεριστικές κατοικίες που το έχουν κυριολεκτικά «πνίξει». Το ευτύχημα είναι ότι εξωτερικά φαίνεται να διατηρείται καλά. Ωστόσο ένας τέτοιος ιστορικός ναός αξίζει της προσοχής και της μεγαλύτερης φροντίδας μας.

Παραθέτουμε το βίο και το οσιακό τέλος της Αγίας έτσι όπως καταγράφεται στον Ορθόδοξη Συναξαριστή.


 Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.

   Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος. Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα. Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της.

  Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή, για την εποχή εκείνη, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα, δηλαδή Παρασκευούλα), αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή, όπως λέει το συναξάρι της.
   Σε ηλικία 14 χρονών, οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά την θέλησή της, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη.
   Κατ' αρχήν, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, τον οποίο είδε σε όραμα, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών.

   Το παράδειγμά της, λοιπόν, να αφιερωθεί στον Χριστό, το ακολουθούν και άλλες νέες. Σε λίγο διάστημα, η μονή έφθασε να έχει διακόσιες αδελφές. Η μονή της Οσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικό λιμάνι. Εκεί βρίσκουν προστασία όλοι οι ταλαιπωρημένοι από την σκλαβιά. Εκεί οι άρρωστοι βρίσκουν θεραπεία, οι πεινασμένοι τροφή, οι γέροντες στήριγμα και τα ορφανά στοργή.
Η Οσία, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσηλευτήρια, ορφανοτροφεία, «σχολε
α δι τος παίδας τν θηναίων, δι ν’ νοίξη τος φθαλμος ατν πρς τν παράδοσιν κα τν δόξαν τν προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια.
Η όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου». Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως, κατά θεία βούληση, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία.
Αφεθείσα πλέον ελεύθερη, η Αγία Φιλοθέη, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια. Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα), όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα.
  Έτσι λοιπόν, η Αγία Φιλοθέη, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα, από τα οποία, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος, ποιμένας προβάτων, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός, κατά παραχώρηση του Θεού, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος, θέαμα όντως ελεεινό. Πολλές φορές, όταν συνερχόταν από την τρέλα, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι, που τον ευσπλαγχνίστηκαν, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα, αφού το νουθέτησε αρκετά, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος, αφού εκάρη μοναχός, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση, θαυμαζόμενος απ' όλους.
   Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ., πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της.
 Έξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ.
   Είκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας. Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ' αγνής κεύθει σώμα, ψυχήν δ' εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων».
H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 - 1600 μ.Χ.).  
 

Το αρχοντικό στο οποίο μεγάλωσε η Αγία Φιλοθέη.
 

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Αποκριές στην παλιά Αίγινα


Δημοσιεύουμε ξανά το κείμενο για τις Αποκριές στην παλιά Αίγινα λόγω των ημερών.
 
Να κι ένας Ντηνιακός πέντε τρίχες είχε αυτός
Ντηνιακέ μου πολυγένη από πούθε κατεβαίνεις;
Απ’ την πόλη κατεβαίνω και στη Βενετιά πηγαίνω
Πάω να ψωνίσω χτένια που με φάγανε τα χτένια.
(παραδοσιακό αποκριάτικο τραγούδι της Αίγινας από το αρχείο της Μέλπω – Μερλιέ, Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας)
  Το παραπάνω είναι ένα κωμικό τραγούδι της Αίγινας. Τις αποκριές (όπως και σε όλη την Ελλάδα) γίνονταν πολλά γλέντια στο νησί μας. Οι μασκαράδες, οι ονομαστοί μουσούδοι ήταν άνθρωποι αλλόκοτα ντυμένοι με παλιόρουχα, μουντζούρες στο πρόσωπο, κρεμασμένα τσουβάλια στην πλάτη, που προκαλούσαν το γέλιο στους μεγάλους και τον τρόμο στα παιδιά. Όλοι οι νοικοκυραίοι τους περίμεναν να τους επισκεφτούν, να τους κεράσουν ένα ποτήρι κρασί και με τα καμώματά τους να γελάσουν με τη ψυχή τους. Τα αποκριάτικα τραγούδια τα τραγουδούσαν και τα χόρευαν από την Κυριακή του «Τελώνη και του Φαρισαίου», ως την  Καθαρή Δευτέρα. Τότε άρχιζε και επίσημα η νηστεία για το Πάσχα. Όλη αυτή η περίοδος – γνωστή ως Τριώδιο -  οι Αιγινήτες έπιναν και γλεντούσαν.
  Την Τσικνοπέμπτη τα μαγκάλια και οι φουφούδες άναβαν σε όλη τη γειτονιά και  με τα κρεατικά που ψήνονταν μοσχοβολούσε η γειτονιά μέχρι αργά το βράδυ. Την Κυριακή της Κρεατοφάγου η σπιτική γάλισα ή γάλος (γνωστή γαλοπούλα και το αρσενικό της) ή η κότα για τις φτωχότερες οικογένειες πρωταγωνιστούσαν στο τραπέζι. Την Τυρνοβδομάδα  το κρέας «έφευγε» από τις κουζίνες. Οι καυτές μακαρονάδες με το μπόλικο σπιτικό βούτυρο και τυρί, οι γαλόπιτες, τα ρυζόγαλα, οι τυρόπιτες είχαν την τιμητική τους. Αυτά μέχρι να έρθει η Καθαρά Δευτέρα. Οι Αιγινήτες εκείνη την ημέρα μετακόμιζαν στη θάλασσα. Λαγάνες, ελιές, κρεμμύδια, βολβοί, κριθινές κουλούρες και η «ταμιτσάνα» με το κρασί, συνόδευε το γεύμα της ημέρας.
   Ο παραδοσιακός χαρταετός φτιαγμένος από λαδόκολες που κολλούσαν  με ψαρόκολλα (μείγμα νερού και αλευριού) πάνω σε ξύλα ή καλάμια, έκαναν τους μικρούς να ξεφαντώνουν. Οι τσακωμοί για το ποιος είχε τα καλύτερα ζύγια, την πιο μακριά ουρά και τα πιο όμορφα «σκουλαρίκια» στο αετό του, ήταν μεγαλειώδεις. Αργά το βράδυ γυρνούσαν στα σπίτια τους, το γλέντι όμως συνεχιζόταν. Οι πεταλίδες και τα καβουράκια που είχαν συλλεχθεί από τη θάλασσα, γίνονταν σπουδαίος μεζές στις ξυλόσομπες και βέβαια το κρασί έρεε άφθονο…. Οι ταχινόσουπες, ο σιμιγδαλένιος χαλβάς, τα γιαπράκια, οι λαχανίδες ήταν μέρος της βασικής διατροφής μέχρι το Πάσχα.
 Απλά χρόνια, απλοί άνθρωποι, μεγάλη παράδοση, ήθη και έθιμα όμορφα που προσπαθούν να μην τα ξεχάσουν οι μεγάλοι αλλά  να τα γνωρίσουμε και να τα συνεχίσουμε εμείς τα παιδιά.

Το σημερινό ψυχοσάββατο

      Το λεγόμενο Ψυχοσάββατο είναι η κοινή ονομασία του Σαββάτου πριν από την Κυριακή των Απόκρεω και του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής
Αν και όλα τα Σάββατα του έτους είναι αφιερωμένα στις ψυχές των χριστιανών, που έχουν αποβιώσει ανά τους αιώνες, με την ελπίδα της ανάστασής τους κατά τη Δευτέρα Παρουσία, σύμφωνα με τις Γραφές, η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία τιμά και ειδικά τη μνήμη τους τα δύο προαναφερθέντα Σάββατα.
      Η Χριστιανική Εκκλησία τιμά το σώμα του ανθρώπου ως «ναόν του εν ημίν Αγίου Πνεύματος» και διδάσκει ότι αυτό θα αναστηθεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή. Γι’ αυτό απορρίπτει την καύση των νεκρών, την οποία θεωρεί ειδωλολατρική συνήθεια, και υιοθετεί την ταφή των νεκρών, ευχόμενη υπέρ αυτών.
     Τα δύο Ψυχοσάββατα τιμώνται από τους πιστούς με μνημόσυνα στις εκκλησίες, τρισάγια στους τάφους των προσφιλών τους προσώπων, μοίρασμα κολλύβων  και ελεημοσύνες στους φτωχούς («ψυχικό»). Το έθιμο απαγορεύει την εργασία, σύμφωνα το δίστιχο:
"Ανάθεμα που δούλεψε τα τρία τα Σάββατα
Της Κρεατινής, της Τυρινής και των Αγιοθοδώρων".
    Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής λέγεται και του Ρουσαλιού, επειδή έλκει την καταγωγή του από τη ρωμαϊκή γιορτή των Ρουσαλίων ή Ροζαλίων. Είναι η ημέρα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη. Τη θλίψη των ψυχών, αλλά και των οικείων τους, εκφράζει το δίστιχο:
"Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν
Το Σάββατο του Ρουσαλιού να πάει, να μην γυρίσει.
    Στο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων,  αναφέρεται και η παλαιότερη συνήθεια των ανύπαντρων κοριτσιών να τοποθετούν τα κόλλυβα κάτω από το μαξιλάρι τους και να παρακαλούν τον Άγιο να φανερώσει στον ύπνο τους τον άνδρα που θα παντρεύονταν.


Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Η Ξένη Τριανταφύλλου ταξιδεύει την Αίγινα στην Αμερική....

   Το  ιδιωτικό ταξίδι στην Αμερική της Ξένης Πετρίτου -Τριανταφύλλου ήταν η αφορμή για να πάρει μαζί της χρώματα γεύσεις και μυρωδιές  του νησιού της και να τις χαρούν οι Έλληνες  του Long Beach.
   Πίνακες  με Αιγινήτικα  τοπία, τοπικά  παραδοσιακά προιόντα  και πολύ αγάπη από τα χέρια  της Ξένης  στην Αμερική από την Αίγινα που αγαπά. Ευχόμαστε καλή επιτυχία σε όλες   τις δραστηριότητες  της  στη  μακρινή ήπειρο.  
   Η πρώτη έκθεση  έγινε  στις  12  Φεβρουαρίου 2017

1η Έκθεση Ζωγραφικής στο Long Beach & Πάρτι!!!!
Μία υπέροχη βραδιά με πίνακες ζωγραφικής μου από Ελλάδα και Αίγινα, αλλά και Ελληνικές γεύσεις και αρώματα από τους εξαιρετικους μεζέδες του ταλαντούχου Chef Κώστα Μαλτεζου στο Long Beach!!!
    Η  δεύτερη  προγραμματίζεται  για σήμερα.
2η ΈΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉΣ
Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου 2017
Στην Gallery Gina M Woodruff
Long Beach CA




Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Ρεσιτάλ πιάνου για τους μαθητές του Μουσικού Σχολείου Ρεθύμνου από τον π. Ελευθέριο.

     Τελικά ένας παπάς μπορεί και "πρέπει" να ασχολείται με τη μουσική και μάλιστα την κλασσική; Μήπως οι σκέψεις αυτές κρύβουν μιζέρια ή ακραίο συντηρητισμό ή εν τέλει φθόνο; Στην περίπτωση του π. Ελευθερίου δεν τίθεται καν το θέμα όταν ο καταξιωμένος πιανίστας ιερέας υπηρετεί  την τέχνη του με ευπρέπεια και σεμνότητα εδώ και χρόνια, αποκαλύπτει το ταλέντο του και παραδίδει μαθήματα ήθους και μουσικής γνώσης.
   Αυτά έχουν εκτιμηθεί από ανθρώπους του χώρου της μουσικής, με αποτέλεσμα ο π. Ελευθέριος να έχει παρουσιάσει τη δουλειά  του και εκτός Αιγίνης όπως στο Εδιμβούργο, στη Μπολόνια, στην Αθήνα, στο Φεστιβάλ Μουσικής της Αίγινας. Σειρά είχε πλέον η Κρήτη , όπου μέσα σε μια  εβδομάδα έδωσε δύο ρεσιτάλ καλεσμένος από το Μουσικό Σχολείο Ρεθύμνου και την Ιερά Μητρόπολη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου.
  Το δεύτερο ρεσιτάλ δόθηκε στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μουσικού Σχολείου με τους μαθητές να παρακολουθούν  με προσοχή  και να ενδιαφέρονται για  τη μουσική του π. Ελευθερίου. 

 Ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου προλογίζει τον π. Ελευθέριο  στους μαθητές του Μουσικού Σχολείου της πόλης, στεκόμενος ανάμεσά τους με αφοπλιστική απλότητα αμεσότητα αλλά και ευγένεια
 Μεγάλο το ενδιαφέρον των μαθητών που παρακολούθησαν το ρεσιτάλ και συζήτησαν μαζί του μετά το πέρας του προγράμματος.


«Γνώση και βιβλιοθήκες στην εποχή του Διαδικτύου»



  Σήμερα Πέμπτη, στο βιβλιοπωλείο «Εν Πλώ», Χαριλάου Τρικούπη 6-10,  και ώρα 19.00 μ.μ. συνεχίζεται ο κύκλος μαθημάτων για το βιβλίο στην ψηφιακή εποχή που οργανώνεται από  την κ. Νίκη Τσιρώνη και τον κ. Γιώργο Καλόφωνο. Καλεσμένος  ο αρχιτέκτονας και ιστορικός του βιβλίου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΤΑΪΚΟΣ που θα μιλήσει με θέμα: «Γνώση και βιβλιοθήκες στην εποχή του Διαδικτύου». Θα ακολουθήσει συζήτηση.